• 26 февруари 2018
  • Вести денес: 0

Интелектуалец се станува со три факултети: на дедо ти, на татко ти и твојот.

Знам дека ова е една политички некоректна, мачо-досетка (бидејќи и бабите и мајките можат да имаат факултетско образование), но поентата е дека се потребни неколку генерации за да се постигне одредено ниво на образовен, културен и интелектуален интегритет којшто, кога е во доволни општествени количества, би се „прелеал“ во некаков вид критичка, ангажирана демократска јавност. Да не бидам погрешно сфатен: да се биде интелектуалец (односно, да се има факултетска диплома, за почеток!) не е никаква гаранција дека некој ќе биде добар човек и доблесен член на општеството – познавам безброј прекрасни луѓе без формирано високо образование – но, природна е таа родителска, па и општествената амбиција на помладите генерации да им се овозможи таков образовен успех што, можеби, ќе им го олесни професионалниот и општествениот статус во животот. Да речеме.

Зборот ми е, сферата на образованието, особено високото, доаѓа како „крем“ во развојот на општеството и тоа не може да се постигне на помасовно ниво со просто прерипнување на некои претходни, а неопходни услови, какви што се општиот социјален и економски развој на државата. Да не правам дигресии со социо-инженерските проекти на претходната власт, која се занесуваше со идејата за сто-отстотно запишување на средношколците во Македонија на факултет или со отворањето на десетици дисперзирани студии низ македонските паланки, за да се создаде гласачка партиска клиентела и на илјадници да им се овозможат – знаеме на кој сè начин – формални квалификации за работа во државната администрација.

Од последиците од ваквите политики долго ќе закрепнуваме.
Но, мене друга ми е намерата: да ги потсетам главно Македонците, етничките, дека Македонија оствари „светлосен скок“ во шеесеттите и седумдесеттите години од минатиот век благодарејќи ѝ на југословенската комунистичка стратегија за асиметричен развој на неразвиените подрачја во бившата југословенска федерација, кога северните југословенски републики се согласија диспропорционално да се дели југословенскиот буџет (парите! – за што подоцна се основа и сојузен Фонд за неразвиени подрачја, ФНП), за јужните делови од државата Југославија да добијат побрза шанса за сопствен развој, за доброто на сејугословенскиот општествен просперитет. И така бидна! Како мислите дека Македонија по Втората светска војна, од една рурална, заостаната и, што велат, од Бога заборавена земја, доби пристојни патишта, здравство, образовен систем, земјоделие… Објективно, за неколку децении рипнавме стотина години заостаток.

Слична е идејата која е во основата на денешното политичко барање на етничкиот албански фактор во Македонија – да, содржана и во „Тиранската платформа“ – државниот буџет да почне да се дистрибуира со поголемо чувство на целата општествена заедница (читај: Македонците) за редистрибуција на заедничките пари кон средините во кои живее мнозинство од етнички Албанци. Добро, не велам дека во тие барања нема и нестрпливост и претерувања – ми вели еден пријател, Албанец: „Моиве немаат поим какви се патиштата или мрежите за водовод и канализација низ Источна Македонија, мислат дека таму којзнае колку подобро се живее отколку во Западна Македонија!“ – но простор за корекции има, и тоа не само по етничко-географска основа, туку со едно генерално преиспитување на урбано-руралната или социјалната мапа на Македонија. Па, мислам, срамота е што во 2017 година главна вест низ домашните медиуми е фактот што во Шутка почнал да работи гинеколог!

Затоа и го поддржувам Кочо Анѓушев кога, во името на целата влада, пред некој ден зборуваше дека тие проблеми на нерамномерен развој во државата оваа власт мора да ги адресира и да предложи решенија. Во тоа да се бараат некакви „скриени“ политички агенди, значи да си ја сечеме гранката на која сите заедно седиме.

Само, штета е што оваа важна тема се поклопува со разни други предизборни националистички манипулации – од становите за бегалците, до тоа дека во Берово сите ќе зборувале албански – па не може да го добие заслуженото внимание и смиреност со која треба да се расправа.
 

ОСТАНАТО ОД КОЛУМНИ

Македонската регионална политика - прилог кон потребата за нејзино подолгорочно дефинирање

На Балканот се создава нов (гео) политички распоред кој радикално за долг период ги менува политичките состојби и констелации од било кога во досегашната историја.

Заев конечно во елемент, „преторијанците“ во паника

Е баш јебитачно, што би рекол оној куртонот над куртоните – додека сите очекуваа премиерот да ја поддржи харангата против оние што го критикуваат, тој најави реконструкција на Владата.

Заев се враќа дома?!

Посебно бев лут што една искрена моја поплака до премиерот заврши неуспешно и со доза на одмазда од страна на критикуваниот, т.е. Извршителот. И тогаш се сетив на стих од познатиот албански поет Миѓени: „Трај ти петеле востаник!“ И траев.

Болниот има само една желба

НАТО никогаш нема да ги реши нашите сопствени проблеми со вмровскиот фашизам, со нефункционалните институции на државата, и, конечно, со нашата општествена декапацитираност да ги решаваме сопствените проблеми.

Скок од височина од балканскиот гроб

Во преговорите за името Македонија не го брани својот идентитет, туку го гради. Ова е најдлабокото проникнување во суштината на македонската тековна егзистенција. И во перспективите.

Чувство за навредување

Како тој убав манир престана да важи кога се во прашање Македонците? Дали некој помислува на нашите национални чувства и имаме ли ние право на нив?

Заложничка драма

Патот до пеколот е секогаш поплочен со добри намери, како што рече еден плочкар, кој не го сфати вицот.

Како „малиот Мицковски“ ја замислува политиката

Се плашам дека овој или кратко ќе трае или неславно ќе заврши. Можеби и двете.

Пачавра - писание

Оние 200 будали се чини се турнати напред само да ја брануваат јавноста и да ги оттргнат погледите од тајните планови и инфилтрации што се случуваат вон вниманието на критичката заедница. Тие се одамна прочитана книга-пачавра.

Корупција – темно петно на политиката

Како и сè друго и во оваа сфера постои друга страна од моралноста, која, без оглед за каков општествено-политички систем станува збор, и без оглед на исклучоците од правилото, се јавува како константа - Моќта опива!

НАЈЧИТАНИ